Je leven als ontdekkingsreis

Explore! begon met het idee van gravel als ontdekkingsreis, maar al spoedig merkte ik dat wat ik op de fiets uitprobeer en ontdek ook een plek krijgt in andere situaties in mijn leven. Alleen al het idee van de ontdekkingsreis maakt me bewust van de momenten dat ik wegkijk, iets ongemakkelijk vindt of op een andere manier iets uit de weg ga. Ik kijk dan steeds vaker weer terug, nieuwsgierig geworden naar wat me deed wegkijken.

Dat wegkijken en uit de weg gaan gebeurt aan de lopende band. Ook op de fiets. We vermijden takjes, modderstroken, slecht weer en meer. Juist doen wat je vermijd, om te ontdekken wat het eigenlijk is en wat het met je doet creëert verrassende ervaringen en nieuwe inzichten. Sterker, daar begint het avontuur. Zo ontdekte ik dat door de modder rijden verslavend leuk is. Dat ijskoude handen zowel pijn doen als een andere staat van zijn creëren. En dat regen ook een zegen is.

De insteek van je leven als ontdekkingsreis maakt nieuwsgierig, opent je belangstelling en zet daarmee de deur open voor wat het leven allemaal op je pad brengt en laat zien wat je anders bewust of onbewust aan je voorbij laat gaan. Leuk en niet leuk, mooi en lelijk, koud en warm, etc. Het is allemaal goed realiseer ik me steeds vaker. Het probleem ontstaat zodra je onderscheid gaat maken en daar een waarde aan hangt. Dan ga je steeds meer op zoek naar 1 smaak of een beperkt aantal smaken en wijs je veel andere smaken (onbewust) af.

Wat ik ook ontdek is dat het zoekende in ons een geweldig kompas is. En dat als je onbevangen op reis gaat door het leven, met alles er op en eraan, dat het ‘zoekende in ons’ de sleutel blijkt te zijn tot een wonderlijke ontdekkingsreis die fundamenteler is dan wat je allemaal kunt vinden onderweg. Wat je onderweg vindt is geen bijzaak, want er zitten echte pareltjes tussen. Maar het zijn eerder de krenten in de pap dan de pap zelf. In ons leven lijkt vinden soms belangrijker dan op zoek zijn. Terwijl ik me steeds vaker realiseer dat het dus compleet omgekeerd is.

Het zijn de vragen die ons de weg wijzen, niet de antwoorden. En dus is het op weg zijn belangrijker dan waar je naartoe gaat. Voor gravelroutes geldt dat overduidelijk. Bij de start en finish vindt je soms een leuk café, maar meestal is het niet meer dan een parkeerplaats of straat om je auto te parkeren. Zodra je de startplek verlaat, dan begint het avontuur.

Het op zoek zijn is dus het grote ding. Tegelijkertijd realiseer ik me ook dat de eindbestemming wel degelijk bepaalt waar we uiteindelijk naartoe gaan. En dan niet als rondrit, maar als meerjarenrit van onze geboorte naar het moment dat ons leven eindigt. Zoals we hopen op een mooie rit als we een route downloaden zo is het ook volkomen logisch dat we een betekenisvol leven zoeken met veel mooie momenten, inspirerende inzichten, waardevolle ervaringen en warme contacten met anderen. De keuzes die je maakt, maken de route die je aflegt en creëren daarmee ook de ervaringen die je opdoet tijdens jouw levensreis. En ergens op die reis hopen veel mensen ook iets in zichzelf te ontdekken. Iets dat ons als persoon overstijgt. Iets dat groter is dan de kleine maat die we leven. Iets dat groter is dan onze dagelijkse routine en bezigheden. Iets dat de waan van de dag overstijgt. Noem het bestemming, ziel, verwondering, God of het absolute.

We hebben er veel woorden voor. Hoe we het noemen maakt niet uit wat mij betreft, het ontdekken van dit ‘iets’ is voor mij onderdeel van de ontdekkingsreis die centraal staat op Explore! en waar het platform in dienst van wil staan. Dan ontstaat een rijke ontdekkingsreis die ons dichterbij de natuur, dichterbij onszelf en dichterbij elkaar brengt. En hoe dichterbij je komt, hoe meer je van dat ‘iets’ gaat ontdekken. In het begin dacht ik wel eens: het dichterbij komen is de ontdekkingsreis. En ik denk dat dit klopt.

Explore! is begonnen met een vage bestemming en globale opzet. Dat deed ik bewust en deels ook onbewust, want gaandeweg ontdek ik steeds meer van de weg en dan eigenlijk vooral van de weg vlak voor me. Wat en waar deze ons gaat brengen weet ik daarom niet. Zoals ik ook nooit weet waar een nieuwe route me gaat brengen. En dat voelt goed. Niets hoeft af en in kan en kruiken te zijn. Liever niet zelfs. We zijn zoekende en juist daarin vinden we wat we zoeken.

Christiaan Warger

Word ook lid van Gravelrides.cc en krijg toegang tot alle content (met blogs, columns en Gravel Journeys) en sluit je aan bij de Explore! community.

Over gravel en de 7 eigenschappen van Stephen Covey

Het leidende paradigma

1) Gravel is een cadeau!

Toen ik begon met Gravelrides.cc was mijn paradigma anders dan nu. Tijdens de eerste routes voelde ik me vooral heel dankbaar, ik wist namelijk niet dat je in het bos mocht fietsen en het besef dat dit kon maakte me echt heel blij. Ik herinner me een rit in de Alpen tijdens een fietsreis van Maastricht naar de Mont Ventoux. Wij reden op het asfalt en ik zag allemaal mooie paadjes de bergen in. Nou reden wij ook in de bergen, maar al die wandelpaadjes trokken me eerlijk gezegd meer. Ik dacht steeds, daar moet je zijn! Met een racefiets zijn die paden geen optie uiteraard. Ik overwoog het dan ook niet. Pas tijdens mijn avontuur waarbij ik een jaar lang met mijn fiets naar afspraken ging stuurde ik op een dag wel zo’n pad in, maar dan in Nederland. En dat kan wel, al kom je met 28 mm bandjes niet heel ver. Niet veel later kwam ik erachter dat er fietsen op de markt kwamen die juist daarvoor gemaakt waren: de gravelbikes. Een wereld ging voor me open. Daarna ging ik op zoek naar gravelroutes wat heeft geleid tot Gravelrides.cc

2) Een onbedoelde paradigma shift

Het besluit om de mooiste routes te delen met anderen veranderde ongemerkt het paradigma. Dit had aanzienlijke gevolgen voor mijn avonturen op de fiets….

Verslavend

Afgelopen zaterdag hadden we opnieuw een fotoshoot voor Gravelrides.cc We kozen grotendeels voor dezelfde route in de omgeving van Apeldoorn. Het was ons deze keer met name om een slingerend paadjes langs het spoor tussen Apeldoorn en Amersfoort te doen. Nadat we de foto’s hadden gemaakt gingen we terug naar de auto over hetzelfde paadje waar ik tijdens de vorige shoot onderuit ging toen ik een kans zag om Jannitta in te halen op een stuk waar zij omheen een donker stuk op de weg reed. Door mijn donkere bril niet zag ik te laat dat het zwarte stuk een flinke modderplas bleek te zijn. Een flinke schuiver was het gevolg.

Deze valpartij en omdat mijn kleding nu toch helemaal nat en vies was bracht me ook op het idee om nog een paar keer flink door deze modderpool te crossen…

Groots genieten van een miezerige dag in Limburg en een regenachtige dag in de Achterhoek

Soms zit het mee, soms niet. In december 2021 fietste ik opvallend vaak mijn ritten op wat treurige, grijze, miezerige dagen. En omdat ik me heb voorgenomen meer te focussen op de hele lange ritten, hoofdzakelijk om hele dagen in de natuur te kunnen zijn, was het ook twee keer raak op de dagen dat ik ongeveer 115 km ging fietsen. Een rit van de Strade Bianche Achterhoek en een rit vanaf Wanroij richting de Maasduinen.

Hoe somber de kleuren deze dagen ook waren, van binnen scheen gewoon de zon. Onaangeroerd door regen, de vele grijstinten om me heen, de kou en ijskoude handen waarmee ik het jaar afsloot op 31 december in de Achterhoek…