COLUMN #5

Fietsen op geboortegrond

Het leuke van mijn Gravelrides.cc project is dat ik ontdek hoe mooi Nederland is en dat locals mij de weg wijzen in hun fietsgebied. Tijdens de gravelride met Frank Schuurman vanaf Ommen ging ik mij beseffen dat ik niet alleen in Nederland fiets maar ook in de leefomgeving van mensen en dus op het terrein kom van hun geschiedenis, levensverhalen en grote en kleine gebeurtenissen in hun leven.

Dat besef maakte dat ik met andere ogen kijk naar de gebieden waar ik fiets. Ik voel me daardoor meer een gast die op bezoek is bij andere mensen. Het maakt ook dat ik meer om me heen kijk en respect heb voor alles wat ik zie, ook al heb ik geen weet van de verhalen en de levens van de mensen die daar wonen.

Vorige week ben ik voor het eerst gaan fietsen in het gebied waar ik zelf ben geboren en waar ik een deel van mijn jeugd heb doorgebracht. Opgroeien deed ik in Lelystad, maar vele weekenden bracht ik door in de omgeving van Winterswijk en op de boerderij van mijn opa en oma en die van mijn oom en tante. Mijn moeder is wel opgegroeid in de Achterhoek en tijdens de gravelride vanaf  Vragender, een dorpje waar ik nog nooit was geweest, kwam ik onderweg flarden tegen van onze familiegeschiedenis.

Eerst passeerden we de Twee Bruggen, een vakantiepark en camping, waar ik tijdens een familieweekend een zware hersenschudding opliep door een ongelukkige val tegen de punt van een muur. Even verderop passeerde ik een treinspoor waar de beste vriendin van mijn moeder, een vrouw die ik vanaf mijn geboorte ken, lang geleden zelfmoord pleegde. Daar kreeg ik toch een brok van in mijn keel.

Even verderop in buurtschap Miste liep ik als kleine jongen vaak rond. Meestal alleen en soms met mijn ouders en broer en zus. Ik herinner mij vooral het dwalen door dit gebied, ik liep maar gewoon ergens heen en vond het fantastisch en genoot van iedere voetstap. Nu fiets ik er als volwassen man rond. Door een omgeving die nauwelijks lijkt aangetast door de tijd.

Voor mij dus een bijzondere gravelride die me ook deed beseffen hoe snel het leven gaat.

Christiaan Warger

COLUMN #4

Samen uit, samen thuis?

Onlangs mocht ik voor het eerst een gravel fietsclinic begeleiden met klanten van HOYA, een grote fabrikant van lenzen. We vertrokken met 12 deelnemers en kwamen aan met 3 deelnemers. Oeps.

Belangrijk om te weten is dat de niveauverschillen groot waren. Dat fietsen in Zuid-Limburg al zwaar is maar dat offroad fietsen in de heuvels daar nog een flinke schep bovenop doet. Ook was de route van 59 kilometer fors te noemen voor deze groep.

Ook belangrijk om te vermelden: iedereen had een super leuke dag en kwam met een grote glimlach aan in het hotel. Toch voelde ik me er ongemakkelijk bij, ook al had ik veel deelnemers het nodige fietsplezier ontnomen als ik de groep bij elkaar had gehouden en we er met zijn allen de brui aan hadden gegeven op ongeveer de helft. Ik weet zeker: ik heb goed gehandeld, maar wat zit dan dwars?

Met fietsclinics op de weg kun je behoudens valpartijen en materiaalpech ‘samen uit, samen thuis’ bijna garanderen. Offroad in de heuvels kan dat niet. Sterker, je kunt beter garanderen dat het niet lukt.

Offroad in de heuvels is een afvalrace en ‘survival of the fittest’ ineen. Als je stuk zit kun je niet meer fietsen en lopen is dan snel ook niet meer te doen. Op asfalt is het al niet fijn. Ook iemand duwen kan op asfalt wel maar offroad tijdens de klim zeker niet.

De laatste (bijna) gelosten van de groep keken naar de Dodeman (de laatste echte klim), schudden van nee en stapten vrijwel direct af. Zwoegend klommen ze te voet naar boven op hun wiebelige fietsschoentjes, de fiets met twee handen naar boven sleurend al puffend en hijgend om na 100 meter tot het besef te komen dat dit waanzin is. Het zit ons diep ingebakken: opgeven is geen optie. Toch kozen ook zij het hazepad, in dit geval een vrijwel vlakke omweg terug naar het hotel. Heel verstandig.

Nu ik er zo over nadenk is het toch ook wel mooi: samen starten en fietsen tot je niet meer kunt. Niets heroïscher ook dan je eigen grenzen opzoeken en verleggen.

Christiaan Warger

COLUMN #3

Toerist op 2 wielen

Inmiddels heb ik al heel wat gravelkilometers gereden en de nodige routes gefietst door de vele prachtige natuurgebieden die Nederland rijk is. Al is veel natuur in de basis gelijk, de variatie viel me steeds weer op. Ieder gebied heeft ondanks de vele overeenkomsten ook zijn eigenheid.

Nieuw was echter de ervaring tijdens het fietsen van de laatste Route van de Maand voor Bicycling in Ommen. De halve (familie)geschiedenis van mijn gravelgids Frank Schuurman kwam tijdens de rit die hij had uitgezet voorbij. Van de boerderij van zijn neef tot de werkgever waar hij zijn eerste baantje had. Het deed me beseffen dat je niet gewoon in een stukje Nederland fietst maar in de leefomgeving mensen. Gebieden waar iedereen zijn of haar geschiedenis schrijft. En als je alleen maar komt fietsen dan fiets je daar toch ongemerkt aan voorbij realiseerde ik mij tijdens deze rit.

Puur voor de natuurbeleving en het fietsen zelf hoef je niets te weten van een gebied, maar een beetje interesse in het gebied waar je fietst maakt van iedere gravelrit toch een rijkere ervaring dan het opsnuiven van de natuur en de beweging van de pedaalslag alleen.

Het zijn de verhalen van mensen die maken dat je anders kijkt naar wat je ziet. Bijvoorbeeld een ogenschijnlijk onbeduidend stukje bos waar mijn gravelgids vaak speelde in zijn jeugd. Naast dat stukje bos lagen toen ook kernbommen van de Amerikanen opgeslagen die werden bewaakt door tot de tanden bewapende soldaten met grote herdershonden die de kleine Frank dus regelmatig tegenkwam. Dan zie je toch een ander stukje bos.

Kortom, het loont om je te verdiepen in de verhalen van het gebied waar je doorheen fietst, zodat je iets minder vaak als de toerist bent die wel kijkt maar eigenlijk maar heel weinig ziet.

Christiaan Warger

COLUMN #2

Zo min mogelijk sturen

In het gewone leven zijn vragen als wat wil ik, wat zal ik doen en wat kies ik ingewikkelde pogingen om sturing te geven aan je leven. Het is moeilijk, stressvol en het slokt een groot deel van je leven op. En geheid dat je heel ergens anders uitkomt, wat je ook kiest.

Nadenken over de keuzes die voor ons liggen neemt zoveel tijd in beslag dat we nauwelijks aandacht hebben voor het leven na de keuzes. En als je niet oplet leef je van keuzemoment naar keuzemoment en van vraag naar vraag wat je met je leven wil.

Met gravel gaat dat gelukkig heel anders. Welke route je gaat fietsen is meteen de moeilijkste vraag, samen met de vraag welke kleding je aan zult doen. Hele lastige keuzes waar je doorgaans binnen 10 minuten uit bent. Daarna kan het avontuur beginnen.

De route heeft de meeste keuzes al gemaakt: waar naar links en waar naar rechts. Wat jij doet is volgen. En dan vooral met je ogen die zien waar je naartoe moet. Je lijf zoekt balans en grip op de ondergrond en je schouders, hoofd en lijf volgen je ogen. De fiets volgt getrouw zonder dat je echt met sturen bezig bent. Je geeft hooguit wat druk op je stuur om je fiets de bocht in te begeleiden. Echt sturen is er niet bij en kun je zelfs beter niet doen ook, want daar komen valpartijen van. Net als in het gewone leven.

Op de fiets zijn we geen leiders maar volgers van oerkrachten in ons lijf en van de route in onze fietscomputer. Hadden we allemaal maar zo’n navigator in onszelf. Iets dat ons voortdurend de weg wijst.

Het goede nieuws is dat we die ook hebben. Er zit een navigator in ons allemaal die de route van je leven aangeeft. Heel directief en zonder twijfel. Je vindt deze navigator alleen niet in je denken, niet in  je dromen en niet in de antwoorden op de vragen die wij onszelf zo vaak stellen. Je vindt hem ergens in je lijf, zoals de fietscomputer onderdeel is van je fiets. Vind deze navigator, leer het te volgen en je leven wordt als de mooiste gravel rides van NL.

Christiaan Warger

COLUMN #1

Slippend door het leven

Op de weg kan ieder slippertje met een wiel een schuiver worden en dus een valpartij. In het veld geldt hetzelfde maar is glippen en slippen onderdeel van het spel. Soms val je, meestal niet.

Zodra de temperatuur omhooggaat, dan heb je meteen meer mul zand op de gravelpaden en dus meer slip en glippartijen. Gaat het regenen dan is het feest helemaal compleet met de nodige modder.

Glippen en slippen is in eerste instantie eng en dat zorgt voor stress. De eerste reflex van ons lichaam is om deze situatie zo snel mogelijk te beëindigen. We sturen weg uit het mulle zand, remmen blind om de vaart te minderen of steken een been uit om een val te voorkomen.

Iets soortgelijks gebeurd soms ook in het gewone leven. We zeggen iets dat we liever niet hadden gezegd of horen onszelf spontaan iets zeggen dat we niet hadden kunnen bedenken van te voren en waardoor het gesprek onverwachts van richting verandert.

Het zijn de glippartijen van het normale leven, vaak leidend tot schaamte en stress en dus tot pogingen om de boel snel te lijmen of om uitspraken te wissen: ‘zo bedoelde ik het niet’ waar we dat in de meeste gevallen uiteraard wel zo bedoelden. We waren het alleen niet van plan om het te zeggen. Net als met slippen en uitglijden op de fiets, je was het niet van plan maar het gebeurde wel.

Slippen is fascinerend. Zowel op de fiets als in de rest van ons leven. Het zijn van die momenten dat iets anders aan het roer staat: niet je stuur, maar je banden en de ondergrond. Of niet je denken dat wil bepalen en sturen, maar je mond dat uit een ander vaatje tapt en zomaar hele rake dingen zegt. Zonder aankondiging en keuzemoment vooraf.

Op de fiets zijn de slipmomenten als de kers op de taart van iedere gravelrit. Zeker als je ze in slow motion beleefd zonder in te grijpen. Heel even staat de tijd stil en leef je helemaal in het moment zelf. Net als tijdens de glijpartijen in het gewone leven.

Het zijn pure en levenskrachtige momenten die makkelijker ontstaan als je geen plan hebt, als wensen en verlangens er even niet zijn en als onze wil in de slaapstand verkeerd.

Begin met oefenen in het bos, dan ontdek je deze parels van het glippen en slippen vanzelf in de rest van je leven. En hoe spannend dat ook is, het werkt echt bevrijdend zodra je ze omarmt.

Christiaan Warger

Menu